W prawie o podatku od towarów i usług charakteryzowane są 2 rodzaje sprzedaży wysyłkowej, które różnią się od siebie wyłącznie metodą opodatkowania. Prawodawstwo dopuszcza więc możliwość sprzedaży wysyłkowej „z terytorium kraju” a także „na terytorium kraju”. Sprzedaże te są do siebie podobne, jedyna różnica polega na formie oraz miejscu zapłaty podatku VAT, który może być uiszczony na terenie państwa, w którym znajduje się sprzedawca lub też na terytorium państwa, gdzie znajduje się odbiorca.
Dla powstania jednej z dwóch napomnianych wyżej wysyłek, muszą być spełnione 2 warunki:
• Sprzedawca powinien być płatnikiem podatku VAT, zarejestrowanym na terytorium Wspólnoty (w jednym z jej krajów),
• Kupujący nie musi być płatnikiem podatku VAT, jednak winien być osobą fizyczną. Jeżeli zaś osoba ta jest płatnikiem podatku VAT, powinien zaistnieć warunek, w którym kupujący rozlicza się jak z transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (podatnik zostanie zwolniony podmiotowo od takiego podatku)
Sprzedażą wysyłkową nie będą objęte:
• Nowe środki transportu,
• Towary wysyłane przez opodatkowanego pośrednika,
• Towary montowane lub instalowane
W przypadku, gdy do czynienia będziemy mieć z produktami, na które nałożona została akcyza, miejscem opodatkowania będzie każdorazowo kraj przeznaczenia.
Transakcja sprzedaży wysyłkowej „na terenie kraju”
Z takim rodzajem sprzedaży wysyłkowej będziemy mieli do czynienia w przypadku, kiedy produkt posyłany zostaje z terytorium jednego z krajów Unii Europejskiej do Polski. Taką transakcję określa art. 2 pkt. 24 ustawy o podatku od towarów i usług. Produkty, które w ww. sposób są zbywane, opodatkowane będą w myśl prawa podatkowego, obowiązującego w Polsce, mimo to tylko do określonego limitu sumy wszelkich transakcji – 35 000 euro. Po przekroczeniu niniejszego pułapu, produkt musi być opodatkowany na terytorium kraju, w którym siedzibę ma nadawca.
Transakcja sprzedaży wysyłkowej „z terenu kraju”
Pod tym zagadnieniem kryje się zbycie towaru, słanego z terenu Polski do innego państwa Unii Europejskiej. Prawem opisującej ten przypadek jest art. 2 pkt. 23 ustawy o podatku od towarów i usług. W tej sytuacji miejscem opodatkowania będzie Polska. Mimo to także i tu istnieje pewien pułap wysokości kwoty sprzedaży na obszarze danego kraju, powyżej którego towary opodatkowywane są w innym miejscu. Limity te określane są odmiennie przez państwa członkowskie, nie przekraczają jednak 100 000 euro. Po przekroczeniu podanej granicy, towar zostanie opodatkowany według prawa podatkowego obowiązującego na obszarze państwa, do którego go wysłano.