W myśl polskich przepisów prowadzenie księgi musi być odzwierciedleniem dokonanych operacji gospodarczych tak jak wyglądały w rzeczywistości. W tym celu przedsiębiorca musi zebrać kluczowe dokumenty, potwierdzające przychód lub rozchód. Dobrze byłoby przeanalizować sytuację, kiedy brak jest dokumentu, który potwierdza zakup artykułów handlowych, ponieważ podatnik ma firmę działającą w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów używanych , a swoje artykuły pozyskuje bezpłatnie z tzw. "wystawek" w Belgii. Jedyny koszt jaki płatnik ponosi jest związany z przetransportowaniem artykułów z danego kraju na teren Polski gdzie będą sprzedawane . Taki sposób zdobywania artykułów zdarza się rzadko to też aktualne przepisy w tej chwili, dotyczące prowadzenia PKiR, nie określają w sposób konkretny procedur postępowania w tej kwestii . Z pewnością właściciel firmy jest zobligowany do odzwierciedlenia faktu dokonania wszelkich operacji gospodarczych zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. A więc księga musi zawierać także te artykuły, które nabyliśmy nieodpłatnie, a będą odsprzedawane . Drobiazgowe informacje dotyczące zdarzenia gospodarczego należy umieścić w kolumnie 6 księgi, tymczasem w kolumnie 17 możemy odnotować pochodzenie artykułów. Przepisy prawne nie regulują ani trochę zasad dokumentowania uzyskania rzeczy ruchomych (towarów) oddanych przez poprzedniego właściciela celem wyzbycia się ich własności w miejscu zwanym "wystawką". Własność ruchomego towaru niczyjego uzyskuje się w wyniku wzięcie jej w posiadanie osobiste. Ksiega podatkowa nie przewiduje dokumentacji , poprzez którą jesteśmy w stanie udokumentować ten rodzaj zdarzenia. Ważne jest, żeby przedsiębiorca wskazał na źródło kupna towaru i wykazał jego nabycie. Najodpowiedniejszy w tym przypadku jest każdy "inny dowód", który świadczy o sposobie nabycia artykułów, miejsca ich pochodzenia a także ich ilość (może to być raport wykonany przez podatnika). Ujęcie kosztów za pomocą dowodu wewnętrznego też pozostawia wiele wątpliwości, ponieważ przepisy rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów w paragrafie 14 ust. 2 wymieniają dokładnie przypadki, w których poniesione koszty uzyskania przychodów mogą być udokumentowane dowodami wewnętrznymi. Zbiór tych zdarzeń jest zamknięty. Wśród nich nie ujęto zdarzenia gospodarczego , w którym dochodzi do odsprzedaży nabytych nieodpłatnie artykułów, będących towarem handlowym, jednak w praktyce w tej sytuacji korzysta się z dowodów wewnętrznych. Mając na uwadze wycenę tych artykułów do celów remanentu, to zależy ona od stosowanej przez właściciela firmy sposobu opodatkowania . Gdy jest płatnikiem VAT, to w związku z tym, że nie ma dokumentu stwierdzającego nabycie artykułów handlowych, nie zalicza się do osób mogących skorzystać ze zwolnienia z VAT przewidzianego dla towarów używanych. W takiej sytuacji należy go obciążyć podatkiem o stawce, która odpowiada grupie do jakiej przynależy ten towar (np. 23%). Właściciele, którzy podlegają ryczałtowi od przychodów ewidencjonowanych mają problem gdyż nie został przewidziany dający się zastosować sposób ewidencjonowania nabytych towarów. Wiąże się to z samą formą opodatkowania, w której nie uwzględnia się kosztów prowadzonej działalności. Nie wyklucza to jednak przymusu przechowywania dowodów kupna. W momencie braku tego dowodu wydaje się zasadne zrobienie spisu tych przedmiotów do celów dowodowych. Sprzedawca musi wycenić towary handlowe według cen kupna lub zgodnie z ceną rynkową z dnia utworzenia spisu, ale tylko gdy są one tańsze niż w chwili kupna. W omawianej sytuacji będzie to wartość 0zł zwiększona o koszty, które ponieśliśmy w związku z zakupem artykułów, w szczególności z jego transportem, załadunkiem, wyładunkiem lub potencjalnym ubezpieczeniem w drodze.